nie ze mną będzie znaczył podniebne loty.
obawiam się że jestem hipokrytką.
i ze coś w środku mi sie popsuło.

bo dzieci nie chciałabym, żeby T. uważajacy sie za mojego przyjaciela naprawdę nim był. i żeby odezwał sie. i żeby tęsknił czasem. cholerne 3 lata podrywania sie nawzajem skończyły się stanem prawie- kończącym – przyjaźń (?) poszedł z ekipą na obóz wędrowny. 2 tygodnie na jurze krakowsko – częstochowskiej. i o początkowym zaproszeniu mnie w odwiedziny zapomniał. zapomniał bo pojawiła się na horyzoncie jakaś ciekawa dusza z tarnowa. po powrocie ani mru mru. a na gadu zalotny opis.

no jestem zazdrosna. bo nie chce jeść doprowadził do tego ze o mało się zakochałam. i przez niego właśnie piszę wiersze ostatnio. tęskniące dzieci.
jak śmiał!
Drań!

jestem hipokrytką bo ponadto chciałabym żeby moja przyjaciółka się nie zmieniała. żeby nie miała much w nosie. to takie do niej niepodobne. i zeby odpisywała na ważne dla nas obu sms-y. bo ponoć planujemy razem wyjazd. tzn ja planuje bo ona oczywiscie z ukochanym gdzies w świecie. a skoro ja jestem na miejscu… co lepszego do roboty.

a Panu Fizykowi w związku nie idzie. Kino świetne. Film dobry. Potem spacer przy Wawelu (aż tęsknie za Krakowem:P ) i ucieczka pzred burzą. Stanie na murku pod daszkiem czekając aż przestanie lać i autobus, który trzęsie… i to jego “do zobaczenia” przy silnie męskim uścisku. swoją drogą diwny ten ich związek. ale może po prostu ludzie mają rózne pojęcia miłości. może… ja o tym pojęcia nie mam obiad i kolację.

samotny dzień w pustym mieszkaniu. zbyt duza ilosc wolnej przestrzeni sprzyja rozwijaniu się okropnych myśli o jedzeniu.

skłądam samokrytyke.
podpisano Wasza Nienajdroższa
Hipokrytka.

Dziecko nie chce jeść – poradnik.

ps. spoglądam tęsknym wzrokiem na południe, gdzie maluje sie panorama polskich gór. marzy mi się kolejna ucieczka. i myśląc o tym jakoś mi lepiej:]